De tennissport krijgt in Suriname langzaam maar zeker voet aan de grond. Hoewel het land slechts over een handvol tennisbanen en een kleine spelersgroep beschikt, maakte de voormalige koninkrijksrelatie van Nederland begin augustus haar Davis Cup-debuut. In deze driedelige artikelenserie neemt Tennisnieuws.nl je mee op het Davis Cup-avontuur van Suriname.  Vandaag deel 2.

De weg richting het debuut was lang en zwaar. Maar eenmaal op de baan, begon het echte werk. Suriname, in alles een redelijk klein tennisland, arriveerde in Trinidad en Tobago met een groot doel voor ogen: het land definitief op de tenniskaart zetten. “Deelname aan de Davis Cup is voor ons land en de ontwikkeling van de tennissport hier een hele goede stap. Het vereist veel moed, maar alles is nu wel in gang gezet. Hopelijk kunnen we hier straks op voortborduren”, steekt Carolina Vera Vera van wal, de captain van het Surinaamse Davis Cupteam. 

Suriname’s Davis Cup-vuurdoop vond plaats op dinsdag vijf augustus, tegen Cuba. Hoewel de interland uiteindelijk met 2-1 verloren ging, viel er toch een mijlpaal te vieren. Yigal Bergen won het tweede enkelspel van de dag en boekte zodoende de eerste individuele Davis Cup-overwinning ooit voor Suriname. Dit resultaat gaf het team de bevestiging waar ze naar op zoek waren. “We hebben laten zien dat we erbij horen”, zegt Vera Vera daarover. 

Nipte verliespartijen, maar veel morele overwinningen 

Ondanks dat de overige drie poulewedstrijden ook verloren gingen (0-3 tegen Bahama’s, 1-2 tegen Antigua & Barbuda en weer 1-2 tegen Panama) overheerst een gevoel van trots. “We gingen daarheen om te kijken waar we stonden als land en het is over het algemeen positief verlopen. We speelden goed tennis en deden niet onder voor het niveau daar”, stelt Yigal Bergen, de kopman van de ploeg. 

Mike Mac Intosch, voorzitter van de Surinaamse Tennis Bond (STB), kijkt eveneens met een goed gevoel terug op de sportieve verrichtingen. “We zijn positief verrast. Het was een behoorlijk spannende week waar we helaas vaak aan het kortste eind trokken. Maar de meeste spelers van andere landen wonen in Amerika en spelen daar college tennis. Zij hebben goed getraind en zijn goed in vorm. Wij hebben dat soort spelers niet. Maar al met al hebben we het goed gedaan.”

Toch is er ook ruimte voor zelfkritiek. Want er had meer ingezeten, meent Vera Vera. Drie keer verloor de ploeg namelijk met 2-1 en in alle gevallen gaf het dubbelspel de doorslag. “Er waren echt kansen om hogerop te komen. Naarmate we meer ervaring opdoen, weet ik zeker dat we die kansen gaan benutten. We zouden nog een stap kunnen maken door meer wedstrijdritme op te doen. In dit geval dan vooral in de dubbel.”

Eerste teamoverwinning geeft moed 

Overigens kwam het mooiste moment van de Surinaamse Davis Cup-week pas na de poulewedstrijden. Want in de ontmoeting tegen Saint Lucia, waar de negende plaats op het spel stond (er waren twee poules van vijf), werd met 2-1 gewonnen. Zo hield het Zuid-Amerikaanse land toch minstens één andere natie achter zich. “Hoewel we nieuwelingen waren bij dit evenement, hebben we ons getoond als waardige tegenstanders.  Dit geeft ons nog meer motivatie om door te gaan”, aldus Vera Vera. 

En voor Bergen, die drie van zijn vijf enkelspelwedstrijden won, is het heilige tennisvuur aangewakkerd als nooit tevoren. “De sfeer was van het begin af aan fantastisch binnen het team. We gingen echt te werk als één ploeg, één natie. Daardoor waren er ook wel momenten dat ik veel druk voelde, dat ga ik niet ontkennen. Maar ik heb zelf heel goed tennis gespeeld, de afgelopen week heeft veel bij mij losgemaakt. Ik kan wel stellen dat ik een heel ander mens ben geworden na mijn Davis Cup-debuut.”

Het feit dat Bergen zich een nieuw mens waant, gaat ook gepaard met nieuwe ambities. “Ik ben weer verliefd geworden op de sport.  Alles wat ik onlangs heb meegemaakt, heeft bij mij de droom aangewakkerd om op hoog niveau te presteren. Samen met de mensen om mij heen ga ik een plan maken om toernooien in het buitenland te spelen. Daarvoor moet ik eerst wel afspraken maken met het ziekenhuis waar ik werk, maar over het algemeen zijn zij zeer meedenkend. Ik ben nu al aan het kijken welke ITFs ik kan spelen, omdat ik voel dat ik met veel jongens mee kan.” Bergen combineert tennis met een fulltime baan als arts op de spoedeisende hulp.

‘Het echte werk begint nu pas’

Dankzij het optreden op internationaal niveau, merken betrokkenen ook gelijk dat het tennisvirus langzaam maar zeker meer vat krijgt op Suriname. “De tennisjeugd heeft hier nu ook toekomstperspectief. Dat is prachtig. Zij zien nu ook: “Wauw, als ik mijn best doe, kan ik een goede speler worden en over een aantal jaar ook meedoen”, vertelt Mac Intosch. 

Vera Vera vult aan: “De jeugd is super geïnspireerd geraakt en je ziet eigenlijk meteen dat ze doelgerichter gaan trainen, omdat ze ook deel willen worden van het team dat Suriname vertegenwoordigt op de Davis Cup. Ik zou daarom eigenlijk willen zeggen dat het echte werk nu pas begint. Dit was een mooie ervaring, maar we moeten gestructureerder gaan werken en het verder opbouwen.”

Toch is het niet alleen maar rozengeur en maneschijn binnen de Surinaamse tennisgemeenschap. In het derde en laatste deel van deze serie kijken we naar het toekomstperspectief voor de tennissector in het land.“ Daarin verschillen meneer Mac Intosch en ik compleet van mening. Ik sta er helemaal niet achter”, laat Bergen doorschemeren. Waarover ze van mening verschillen, wordt in deel drie duidelijk.