Na winst op het W35-toernooi in Reims vorige week, staat Britt du Pree (19) virtueel op de 281e plaats van de wereldranglijst; een stijging van ruim 200 plekken dit seizoen. Toch blijft de Utrechtse nuchter onder haar reeks goede resultaten. Van een doorbraak wil ze niks weten. ,,Ik denk dat ik gewoon langzaam maar zeker steeds iets beter word.” 

Du Pree spreekt Tennisnieuws.nl telefonisch terwijl ze aan de rand van een zwembad in het Portugese Lagos zit. Luttele uren eerder kwam ze in de kwartfinale van alweer het volgende toernooi, dankzij een winstreeks van elf games, terug van een set en 2-0 achterstand. ,,Ik ben goed aan het uitrusten”, klinkt het. Het water kabbelt op de achtergrond hoorbaar mee. 

Onverwachte toernooizege

Die rust kan ze goed gebruiken. ,,Ik merk wel dat mijn lichaam er even aan moet wennen om gewoon elke dag weer met tennis bezig te zijn.” Een dag later blijkt dat ook: de halve finale in Lagos moet ze door ziekte laten schieten. Voor Reims lag Du Pree al anderhalve maand uit de roulatie, eveneens door ziekte. 

In Frankrijk won ze desondanks vervolgens vier partijen zonder setverlies. De finale hoefde ze niet te spelen: landgenote Isis van den Broek gaf een walkover. ,,Ik had niet helemaal verwacht dat ik vorige week het toernooi zou winnen”, geeft de Houtense toe. 

Maar de goede resultaten komen niet uit de lucht vallen. Afgelopen mei won Du Pree in het Zweedse Båstad al een W35-toernooi, met een eenzijdige finale tegen de Turkse Çağla Büyükakçay (6-1 6-1).

In augustus haalde ze in Spanje twee weken op rij de halve finale, in Ourense en Vigo. In Vigo versloeg ze onderweg de als tweede geplaatste landgenote Arantxa Rus, ooit de nummer 41 van de wereld, na een tiebreak in de derde set. 

Volgens Du Pree zit de grootste vooruitgang in haar hoofd. ,,Ik denk dat ik mentaal wat sterker ben geworden. Daardoor win ik makkelijker wedstrijden, of weet ik makkelijker terug te vechten.” 

Dat was weleens anders. Vroeger wilde Du Pree alles tegelijk goed doen, en juist daardoor raakte ze het overzicht kwijt. ,,Dan liet ik wedstrijden te makkelijk lopen. Niet omdat ik dat wilde, want achteraf had ik dan altijd wel spijt, maar omdat ik niet zag wat ik kon doen.” 

,,Nu heb ik gewoon wat duidelijker wat mijn spel is, wat ik kan doen als het niet gaat. En dat zijn geen tientallen dingen, dat zijn gewoon twee of drie dingetjes waar ik me aan vast kan houden.” 

Du Pree blijft bond trouw

Waar veel talenten tegenwoordig uitwijken naar het Amerikaanse universiteitstennis, traint Du Pree nog altijd fulltime bij de KNLTB. Daar werkt ze met Raymond Knaap, oud-coach van Robin Haase, en Kiki Bertens, voormalig nummer vier van de wereld en nu captain van het Billie Jean King Cup-team. Op toernooien reist Ralph Kok meestal mee. 

,,Ik denk dat daar voor mijn leeftijd en als vrouw de beste kansen liggen, zeker ook met de financiële hulp die je krijgt. En ik vind het gewoon fijn om in Nederland te blijven. Ik vind het thuis allemaal wel heel lekker”, zegt de huidige nummer vijf van Nederland over de keuze voor de bond. 

Debuut in Oranje

Het hoogtepunt van haar jaar is volgens Du Pree trouwens niet een van haar titels, maar haar debuut in de Billie Jean King Cup. In april mocht ze in het Portugese Oeiras voor het eerst mee met het Nederlandse team.

Ze speelde één partij: een dubbel tegen Georgië, dat ze met Anouck Vrancken Peeters won (6-1 6-1). ,,Het is toch je eerste keer in dat oranje shirt. Dat is wel heel speciaal. Je wilt het natuurlijk gewoon heel graag goed doen.”

Dat Bertens captain was, scheelde volgens Du Pree veel. ,,Ze kende me ook en Kiki heeft zelf natuurlijk heel veel ervaring. Ze had begrip voor hoe ik me voelde.”

Op grote podia voelt Du Pree zich namelijk niet vanzelf thuis. In juni speelde ze in Rosmalen de kwalificaties van het Libéma Open, haar eerste WTA-toernooi. Dat vond ze ’heel leuk’, maar in de schijnwerpers staan hoeft voor haar niet. ,,Ik wil niet zo dat het allemaal om mij draait.” 

Daarover praat ze ook met Bertens. ,,Ze zegt dat je je moet proberen af te sluiten en doen alsof die mensen er niet zijn. Uiteindelijk ken je ze niet en hoef je niet zoveel om hun mening te geven. Ze staan er zelf niet. Als ze het beter kunnen, moeten ze het laten zien.” Wennen zal ze er hoe dan ook aan moeten. ,,Ik weet wel dat het erbij gaat horen.” 

Du Pree heeft een duidelijk doel voor de nabije toekomst. ,,Volgend jaar wil ik voor het eerst deelnemen aan het kwalificatietoernooi voor een grandslam. Maar ik verwacht zeker niet dat alles in een stijgende lijn gaat. Als we positief blijven, dan moet het lukken.” 

Het is een antwoord dat Du Pree typeert: bescheiden en bedachtzaam. Grote woorden zijn aan haar niet besteed; ze laat liever haar racket spreken.