Thijs Boogaard is een van de grootste Nederlandse tennistalenten van dit moment. De achttienjarige Gelderlander domineerde jarenlang het juniorencircuit, kreeg in Rotterdam als lucky loser een historisch wedstrijd tegen Stan Wawrinka voor de kiezen en pakte in juni in ‘s-Hertogenbosch zijn eerste ATP-zege, met een matchpoint tegen Daniil Medvedev als kers op de taart. Op Wimbledon kwam deze zomer een einde aan zijn jeugdcarrière: in de halve finale was Cruz Hewitt, zoon van Lleyton, te sterk.

Boogaard, geboren op 5 juli 2008 in Tiel en opgegroeid in Geldermalsen, woonde tussen zijn tweede en negende enkele jaren in Hongkong. Sinds 2018 wordt hij getraind door Bjorn Graven. Hij woont tegenwoordig in Monaco en traint hoofdzakelijk in Zuid-Frankrijk.

Jeugdjaren vol records

Als junior was Boogaard oppermachtig. Tussen oktober 2022 en februari 2023 won hij zes toernooien op rij en bleef hij dertig partijen ongeslagen, een reeks die pas eindigde tegen de latere Wimbledon-winnaar Henry Searle. Op zijn veertiende werd hij, vier maanden eerder dan recordhouder Bernard Tomic, de jongste winnaar ooit van een Grade 1-toernooi, de hoogste categorie in het juniorentennis, afgezien van de grandslams. In december 2025 won hij de prestigieuze Orange Bowl in Florida door thuisfavoriet Jack Kennedy in twee sets te verslaan, en begin januari 2026 stond hij negende op de gecombineerde ITF-jeugdranglijst.

Eerste stappen bij de mannen

De overstap naar het proftennis liep parallel aan dat jeugdsucces. In 2023 werd Boogaard, veertien jaar oud, met een zege op landgenoot Stian Klaassen op een M15-toernooi in Alkmaar de op vier na jongste winnaar van een profpartij in de geschiedenis. Een jaar later kreeg hij een wildcard voor de kwalificatie van het ABN AMRO Open in Rotterdam, waar hij verloor van Hugo Gaston. In 2025 haalde hij op Wimbledon de kwartfinale bij de jongens en bereikte hij met Ivan Ivanov de kwartfinale in het jongensdubbel op Roland Garros. Bij de Libéma Open in ‘s-Hertogenbosch won hij dat jaar zijn kwalificatiepartij van de toenmalige nummer 180 van de wereld, James McCabe.

Doorbraak in 2026

Dit seizoen viel alles samen. In februari kreeg Boogaard een wildcard voor de kwalificatie in Rotterdam en verloor hij, na een zege op de Belg Kimmer Copejans, in de finale van het kwalificatietoernooi van de Fransman Hugo Grenier. Door een afmelding van Aleksandar Vukic mocht hij als lucky loser alsnog het hoofdtoernooi in. Zijn tegenstander: de 40-jarige Stan Wawrinka. Het leeftijdsverschil van ruim 23 jaar was het op een na grootste ooit tussen twee tegenstanders op ATP- of grandslamniveau.

In juni volgde, opnieuw met een wildcard, zijn eerste ATP-zege: in ‘s-Hertogenbosch versloeg hij Wu Yibing in drie sets en werd daarmee, op 17-jarige leeftijd, de op een na jongste wedstrijdwinnaar in de geschiedenis van het toernooi, achter Sjeng Schalken. In de tweede ronde kreeg hij tegen Daniil Medvedev zelfs matchpoint, maar de Rus ontsnapte en trok alsnog aan het langste eind. Diezelfde maand pakte Boogaard bij het M25-toernooi van Lourinha zijn eerste proftitel. Hij versloeg de Portugees Tiago Torres in de finale.

Einde van de jeugdcarrière

Op Wimbledon bereikte hij in juli, voor het laatst als junior, de halve finale bij de jongens. Daar was Cruz Hewitt in twee sets te sterk. Het betekende tegelijk het officiële einde van Boogaards jeugdcarrière: hij gaat vanaf nu volledig voor het echte werk.

Hoe speelt Boogaard?

Boogaard is met 1,83 meter geen reus, maar hij beschikt desalniettemin over een uitstekende service en legt doorgaans veel power in zijn slagen. Zijn beste slag is de backhand,  hardcourt geldt als zijn favoriete ondergrond. Zijn favoriete grandslamtoernooi is de Australian Open en zijn favoriete stad op de tour Rotterdam. Buiten de baan kijkt Boogaard, supporter van Feyenoord, graag voetbal.

Op de wereldranglijst noteerde Boogaard september met plek 479 zijn hoogste positie tot nu toe; eind Het gros van de weg naar de top moet nog komen, maar de combinatie van resultaten tegen gevestigde namen als Medvedev en Wawrinka en zijn reeks jeugdtitels maakt hem tot verreweg het grootste Nederlandse tennistalent van zijn generatie.