Een tiebreak is de manier waarop een tennisset wordt beslist als beide spelers of teams zes games hebben gewonnen. De puntentelling wijkt daarbij af van een normale game: er wordt simpelweg geteld met 0, 1, 2, 3 enzovoort. Dat lijkt simpel, maar de praktijk wijst uit dat het nogal eens mist gaat. In dit artikel leggen we je uit hoe het werkt.
Hoe werkt de tiebreaktelling?
Een normale tiebreak gaat tot zeven punten. De speler die als eerste zeven punten wint, wint de tiebreak én de set, maar er moet wel minimaal twee punten verschil zijn. Bij 7-6 gaat het dus nog door. Bij 8-6 (of bijvoorbeeld 10-8, 12-10 en 16-14 is de tiebreak wel beslist.
De set eindigt vervolgens bijvoorbeeld met 7-6. De winnaar van de tiebreak heeft dan de set gewonnen met 7 games tegen 6. De tiebreak kun je dus zien als één game.
Lees ook: Waarom telt men in tennis met 15, 30 en 40? – Tennisnieuws.nl
Wie serveert er in een tiebreak?
De speler die volgens de normale servicevolgorde aan de beurt is, begint met serveren en speelt één punt. Daarna serveert de tegenstander twee punten. Vervolgens serveren beide spelers steeds twee punten om de beurt.
Er is één uitzondering. Het allereerste punt van de tiebreak serveert een speler slechts een keer (vanaf de rechterkant). Daarna serveren de spelers altijd twee punten achter elkaar. Een nieuwe servicebeurt begint dan dus steeds vanaf de linkerkant.
Wisselen
Ook tijdens een tiebreak wordt gewisseld van speelhelft. Dat gebeurt als in totaal 6 punten gespeeld zijn (bijvoorbeeld 4-2 of 3-3).
Wat is een supertiebreak?
Een supertiebreak, oook vaak een match tiebreak genoemd, lijkt op een normale tiebreak. Het enige verschil is dat een supertiebreak tot tot tien punten gaat. Een reguliere tiebreak gaat dus maar tot zeven punten. Ook hier is een verschil van minimaal twee punten nodig. Bij 10-9 is de tiebreak dus nog niet afgelopen; bij 11-9 wel.
Een supertiebreak kan worden gebruikt als vervanging van een beslissende set, bijvoorbeeld in bepaalde dubbelspelwedstrijden. Ook in sommige andere wedstrijdformats wordt hiervoor gekozen. De precieze toepassing hangt af van de regels van het betreffende toernooi. De KNLTB gebruikt de supertiebreak bijvoorbeeld al jaren als derde set in dubbelspelwedstrijden tijdens de competitie.
Kort gezegd:
- Tiebreak: tot 7 punten
- Supertiebreak: tot 10 punten
- In beide gevallen is twee punten verschil noodzakelijk.
Wanneer werd de tiebreak ingevoerd?
De tiebreak werd in de jaren zestig ontwikkeld als oplossing voor sets die eindeloos konden doorgaan. De US Open was in 1970 het eerste grandslamtoernooi waar de tiebreak werd gebruikt. Daarmee werd een alternatief geïntroduceerd voor lange sets die bijvoorbeeld 25-23 konden eindigen.
Wat is de langste tiebreak ooit?
Een bijzonder record staat op naam van Jan Gunnarson en Michael Mortensen. Zij wonnen in 1985 tijdens Wimbledon een tiebreak in het herendubbel met 26-24 van John Frawley en Victor Pecci. De tiebreak telde daarmee liefst 50 punten en geldt als de langste officieel vastgelegde tiebreak.
In 2013 werd tijdens een Futures-kwalificatiewedstrijd in Florida een nog langere tiebreak gespeeld. Benjamin Balleret won met 36-34 van Guillaume Couillard. Deze tiebreak telde 70 punten, maar wordt doorgaans niet als officieel record beschouwd omdat er geen stoelscheidsrechter aanwezig was. De score is wel door ITF en ATP geverifieerd.
Langste tenniswedstrijd ooit
Dat is iets heel anders dan de langste tenniswedstrijd ooit: die staat op naam van John Isner en Nicolas Mahut, die op Wimbledon in 2010 liefst 11 uur en 5 minuten speelden. De wedstrijd werd over drie dagen gespeeld.
