Vers terug van een rugblessure en onderweg geteisterd door regenonderbrekingen en een slapeloze nacht. Toch flikte Anouk Koevermans (22) het: op de US Open plaatste ze zich, via de kwalificaties, voor het eerst voor het hoofdtoernooi van een grandslam. ,,Tegen mijn coaches zei ik al gauw dat het niks ging worden, maar uiteindelijk werd het toch een speciale week.”
Luttele dagen na terugkomst uit New York blikt Koevermans in gesprek met Tennisnieuws.nl terug op de bijzonderste week uit haar carrière, die weliswaar hobbelig begon: ze speelde, naar eigen zeggen, verre van haar beste tennis in de eerste paar wedstrijden — vandaar het pessimisme.
Toch was het genoeg om twee keer in straight sets te winnen. In de laatste kwalificatieronde liet ze vervolgens twee matchpoints liggen, voordat de regen voorlopig roet in het eten gooide.
Lees ook: Alles wat je moet weten over de US Open 2026
Wat volgde was een tamelijk rusteloze wachtnacht; de wedstrijd werd bij 3-3 in de tiebreak van de tweede set opgeschort tot de volgende dag. ,,Ik heb toen niet heel lekker geslapen, net als de mensen om mij heen. Ik bleef mijmeren over dingen die ik anders had kunnen doen om de wedstrijd eerder in het slot te gooien, maar veel praten met mijn coach (Martin van der Brugghen, red.) hielp. Hij zei: ‘ Gooi alles er maar uit’.”
Bij terugkomst op de baan klaarde Koevermans het karwei ‘gewoon’ in straight sets door de tiebreak met 7-5 naar zich toe te trekken. ,,Ik was natuurlijk echt megablij; misschien nog wel blijer dan als ik hem de dag ervoor had gewonnen. Het was echt moeilijk om terug te komen, maar uiteindelijk kwam het allemaal goed. Dat zorgde voor veel opluchting.”
Nieuwe inzichten
Het kwalificatiesucces zorgde bovendien voor een moment van reflectie. Na een vroege uitschakeling in het kwalificatietoernooi van Wimbledon kampte Koevermans twee maanden met een rugblessure, voordat ze vorige maand haar rentree maakte op een toernooi in Groot-Brittannië. Vervelend was die blessure, en soms is dat nog steeds zo, maar de gedwongen pauze bracht ook iets goeds.
,,Een blessure is nooit fijn, maar soms gebeuren dingen om een bepaalde reden. Het zorgt ook voor nieuwe inzichten”, blikt ze terug. ,,Je hebt dan tijd om echt tot rust te komen. Als je in dit leven ineens even op pauze staat, kun je goed reflecteren op de afgelopen maanden. Dat hebben we als team heel goed gedaan en daardoor zijn we er sterker uitgekomen.”
Waar de kwalificatie de mentale weerbaarheid van Koevermans op de proef stelde, moest ze die in het hoofdtoernooi ook meteen weer aanspreken. In de eerste ronde werd ze gekoppeld aan de sterke thuisspeelster Caty McNally. Koevermans begon sterk, speelde vrijuit en brak in de slotfase van de eerste set naar een 5-4 voorsprong.
Maar daarna verloor de huidige nummer vier van Nederland snel de grip op de wedstrijd: 7-5, 6-1. ,,Ondanks dat ik voorstond, was ik in de eerste set ook niet helemaal tevreden. Zij begon een beetje nerveus. Toen ik serveerde voor de set, sloeg ze twee goede returns en daar werd ik een beetje door verrast. In de tweede set speelde ook een beetje vermoeidheid op.”
Leerschool
Dat is niet onlogisch voor een speelster die deze week overladen werd met nieuwe indrukken. Koevermans beschouwt haar ervaringen in New York dan ook als een goede leerschool.
,,Ik heb met wedstrijden zoals deze wel laten zien dat ik top 100-niveau heb”, blikt ze terug. ,,Alleen is dat nog niet constant genoeg.” Vooral dat laatste wil ze nu vasthouden: ,,Ik wil in de komende toernooien een beter niveau laten zien. Maar het belangrijkste is dat mijn rug goed blijft. Dat is nu al vier wedstrijden op rij het geval, en daar ben ik heel blij mee.”
WTA-titels
Voor de lange termijn heeft Koevermans, die nu 229ste staat op de wereldranglijst, weinig behoefte aan concrete cijfers als doelstellingen. ,,Ik wil sowieso een aantal WTA-titels op mijn naam hebben”, zegt ze.
,,Maar vooral wil ik simpelweg het gevoel hebben dat ik alles eruit heb gehaald wat erin zit. Dat ik geen spijt heb dat ik bepaalde dingen anders had moeten doen.” Concreet betekent dat: trainen, fysiek werk, en haar tijd zo optimaal mogelijk benutten.
Eén cijfer houdt ze wel scherp in het achterhoofd: 37; de hoogste ranking van haar vader Mark. ,,Dat is een beetje een ego-dingetje, een grapje bij ons thuis”, lacht ze. ,,Als ik die ranking haal, mag ik officieel de beste van de familie worden genoemd.”
SCHRIJF JE HIER IN VOOR DE NIEUWSBRIEF VAN TENNISNIEUWSNL
