,,Een droom die uitkomt”, zo omschrijft Mees Röttgering zijn doorbraakweek in Winston-Salem. Niet alleen versloeg het negentienjarige tennistalent twee top-100-spelers op weg naar de achtste finales bij het ATP 250-toernooi, ook liet hij zien de knagende onzekerheid over zijn spel steeds vaker de baas te zijn. ,,Ik ben zo ontzettend trots op mezelf.”
Vijf wedstrijden in evenzoveel dagen: via de kwalificaties knokte Röttgering zich naar het hoofdtoernooi, waar hij Jan Choinski (ATP-75) en Tomas Macháč (ATP-58) aan de zegekar bond. Arthur Fery, nog geen twee maanden geleden halvefinalist op Wimbledon, bracht uiteindelijk een einde aan de stuntreeks.
Terug in de collegezaal
Feestvieren zit er echter niet in. Daags na de wedstrijd tegen Fery belt Tennisnieuws.nl met de Wanssummer, die op dat moment net terugkomt uit de collegezaal. ,,Ik moest vandaag wel echt de lessen bijwonen, anders werden de docenten gek.” Röttgering woont en studeert in Amerika, waar hij namens Wake Forest University universiteitstennis speelt – op hetzelfde complex waar ook het ATP-toernooi wordt afgewerkt.
De nederlaag was een bittere pil, maar overstemt niet het goede gevoel waarmee Röttgering terugkijkt op de week waarin hij voor het eerst in zijn carrière overwinningen boekte in het hoofdschema van een ATP-toernooi. ,,Gisteren was ik echt pissed op mezelf, maar nu is het vooral de trots die overheerst. Ik heb geweldig tennis gespeeld, maar ik ben misschien nog wel trotser op hoe ik mentaal voor de dag kwam.”
Mentale mijlpaal
In dat kader was het vooral de zege op Choinski die eruit sprong. Na winst van de eerste set komt er plots zand in de motor; zodanig zelfs dat de groeibriljant tegen een break achterstand aankeek in de derde set. Toch keert hij het tij. De comeback markeert een mentale mijlpaal.
,,In Rotterdam verloor ik dit jaar (van Quentin Halys, red) terwijl ik de eerste set won en alle kansen van de wereld had. Ook in Rosmalen, waar ik dan weliswaar met 6-4, 6-4 verloor van Benjamin Bonzi, had ik voor mijn gevoel recht op meer. Tegen Choinski glipte het bijna opnieuw uit mijn handen. Ik zei nog tegen mijn coach: ‘Het gaat weer gebeuren.’
,,Toen ik werd gebroken naar 0-2 gooide ik mijn racket het hek in. Ik wist gewoon even niet meer wat ik met mezelf aan moest. Vanaf dat moment was al mijn woede er uit. Ik break gelijk terug en race naar 4-2. Toen dacht ik: ‘Oh, shit, dit wordt ‘m’. Ik heb denk ik nog nooit zoveel emoties ervaren als tijdens die twintig minuten.”
Wie is Mees Röttgering? Nederlands tennistalent in opmars – Tennisnieuws.nl
Twee vliegen in een klap
Nog geen 24 uur na de overwinning op Choinski maakt Röttgering een nog groter statement. Ook Tomas Macháč, vorig jaar nog toptwintigspeler, moet eraan geloven: 6-2, 7-6. De Nederlander loopt in de eerste set snel uit naar 4-0, maar ziet de Tsjech in de tweede set terugknokken.
,,Op een gegeven moment werd zijn backhand heel goed, zijn forehand beter en sloeg hij ineens ook goede returns. Dan ga je toch even achter je oren krabben.” Röttgering zet een tandje bij en sleept de set alsnog in een tiebreak naar zich toe. ,,Hoe ik mezelf herpak nadat ik verzuim om de tweede set uit te serveren, maakt het alleen maar beter.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Tegenslagen
De opmars in Winston-Salem komt niet uit de lucht vallen. Het is het resultaat van hard werken, vallen en dan ook weer opstaan. In 2024 toonde Röttgering zich voor het eerst aan het grote publiek. Als junior haalde hij de finale op Wimbledon en bereikte hij de nummer 1-positie op de wereldranglijst. Toch verloopt 2025, zijn eerste jaar als fullprof, niet naar wens.
,,Vorig jaar heeft mij met de kennis van nu ontzettend geholpen. Ik kende veel tegenslagen, maar besefte me ook: ‘Als ik er zo in blijf staan, heb ik geen kans. Het is makkelijk om de makkelijke weg te kiezen, ik wist dus dat er iets moest veranderen.”
Amerika-avontuur werpt vruchten af
In de zoektocht naar verandering komt Röttgering uit in Amerika. Hij kiest voor een avontuur in het universiteitstennis, een geijkte route die eerder al is bewandeld door een breed scala aan toppers. Bij Wake Forest wordt hij gecoacht door Brian Baker, die als speler in 2012 de vierde ronde van Wimbledon haalde en een career-high ranking van 52 heeft. Bovendien traint Röttgering dagelijks met een groep sterke teamgenoten.
Die omgeving werpt zichtbaar zijn vruchten af. Vooral zijn forehand, ooit een slag met beperkingen, werd flink onder handen genomen. ,,Ik houd mijn racket nu langer hoog, waardoor mijn bladsnelheid op het moment van contact veel hoger ligt. Daardoor heb ik meer controle en iets meer spin.” Dat vertaalt zich vooral op de belangrijke punten. ,,Ik durf nu gewoon mijn bal te slaan, in plaats van hem te duwen.”
Foto: Charlotte Van Stratum
Service
Ook aan zijn service is gesleuteld, al is dat wat Röttgering betreft nog altijd werk in uitvoering. ,,Die moest beter en moet nog steeds beter.” Het resultaat is een speler die zijn bekende snelheid nu combineert met aanvallend tennis. ,,Ik blijf heel snel, dat is mijn kracht. Maar nu ik ook kan aanvallen omdat ik vertrouwen heb in mijn forehand, is het voor mensen moeilijker om van mij te winnen.”
De progressie, zowel mentaal als tennistechnisch, maakt dat Röttgering stevige doelen durft te stellen voor de korte termijn. Op de wereldranglijst staat hij inmiddels 340ste, maar als het even kan, hoopt hij voor het einde van dit seizoen nog minimaal negentig plekken te stijgen met als doel: het kwalificatietoernooi van de Australian Open. ,,Of dat echt haalbaar is, weet ik niet, maar ik denk dat ik kans maak als ik mezelf blijf pushen.”
