Alexander Zverev mag dan nummer één van de wereld zijn en twee grandslamtitels op zak hebben, op één terrein staat hij nog eenzamer bovenaan: dat van de dunste huid in de tenniswereld. Alle successen van dit jaar hebben hem kennelijk geen spoor van zelfreflectie opgeleverd. Zodra er kritiek klinkt op zijn sportieve status of zijn troebele verleden, schiet hij meteen in een wereldvreemd defensief.
De laatste maanden was het vrijwel elke persconferentie raak. Zodra de blessures van Carlos Alcaraz en Jannik Sinner ter sprake kwamen, schoot Zverev direct in de verdediging. Hoewel hij mondjesmaat heeft toegegeven dat hij waarschijnlijk niet nummer één was geweest met een volledig fitte Alcaraz en Sinner op de tour, schuilt er achter die plichtmatige bescheidenheid een onverminderde mate van zelfingenomenheid.
Teleurstellend historisch besef
Zo zei hij onlangs in Parijs nog, vlak nadat hij tegen Lorenzo Musetti zijn eerste wedstrijd als lijstaanvoerder had verloren: ,,Ik heb het gevoel dat ik de enige nummer één in de tennisgeschiedenis ben die moet uitleggen waarom ik hier sta.” Als hij dat echt denkt, heeft hij een ronduit teleurstellend historisch besef. Misschien is het daarom goed om even een zijstraat te bewandelen voor een klein lesje tennisgeschiedenis.
Thomas Muster stond in 1996 zes weken bovenaan en werd weggezet als een onwaardige gravelspecialist. Wat deed hij? Hij wuifde de kritiek weg en ging door. Dinara Safina en Marcelo Ríos bereikten de nummer één-positie zonder een grandslamtitel te winnen en werden daar voortdurend mee geconfronteerd – Safina werd op Wimbledon zelfs openlijk bespot door Serena Williams. En toen Carlos Moyá na twee weken alweer van de troon werd gestoten, zei hij laconiek dat het vooral mooi was voor zijn familie en vrienden.
Zverev is dus bepaald niet de eerste nummer één die onder het vergrootglas ligt. Bovendien is de kritiek cijfermatig gezien ook helemaal niet vreemd. Uit data van tennisaiq.com blijkt dat de grandslamzeges van Zverev de makkelijkste waren van de afgelopen vijftien jaar. Zijn tegenstanders op Roland Garros scoren een 2,3 uit 10 op de moeilijkheidsschaal. Op de US Open daalde die rating zelfs naar een schrikbarende 1,8. Om nog maar te zwijgen over zijn abominabele staat van dienst tegen toptienspelers in 2026 (3-9).
Mishandelingszaken
Daarbij zou het ook behoorlijk ignorant zijn om te doen alsof de scepsis rondom Zverev alleen is gebaseerd op sportieve gronden. Twee ex-vriendinnen hebben hem immers beschuldigd van mishandeling. In het geval van Olga Sharypova bleef het bij een onafhankelijk onderzoek van de ATP, dat in 2023 concludeerde dat er een gebrek aan bewijs was.
De zaak van Brenda Patea, de moeder van zijn dochter, kwam wel voor de rechter. Zverev ging in beroep tegen een strafbeschikking van 450.000 euro. Daarna stemde hij ermee in dat het proces in juni 2024 werd geseponeerd, tegen betaling van 200.000 euro.
Juridisch gezien is de kous daarmee afgedaan, natuurlijk. Maar toch steekt het. Bijvoorbeeld omdat Zverev tijdens Roland Garros in 2024, vlak nadat de zaak was afgerond, van de daken schreeuwde dat hij onschuldig is. ,,Seponering is onschuld”, zei hij na de gewonnen halve finale tegen Casper Ruud. Soms kan het geen kwaad om een stapje terug te doen, zeker als je net een mishandelingszaak hebt afgekocht.
Alexander Zverev na de verloren Roland Garros-finale tegen Carlos Alcaraz.
Overigens: toen hij dit jaar na zijn overwinning op Roland Garros weer werd gevraagd naar de beschuldigingen aan zijn adres, benadrukte hij andermaal dat zijn ‘onschuld bewezen is’ om vervolgens het interview te beëindigen. Zverev doet dus alleen een stap terug wanneer het hem uitkomt.
Nieuwe rechtszaak
En dat zijn onschuld bewezen is, klopt ook niet. Seponering tegen betaling staat niet gelijk aan onschuld. Het is dan ook niet voor niets dat Patea Zverev opnieuw voor de rechter sleept, precies vanwege die bewuste uitspraak in het interview met L’Équipe.
Dit alles maakt het uiterst ironisch dat de 29-jarige in Shanghai zei dat de nummer één van de wereld ‘verantwoordelijkheden op zijn schouders draagt.’ Sportief gezien komt hij die in elk geval niet na en ook buiten de baan valt er genoeg aan te merken op zijn imago.
Een echte grootheid wordt namelijk niet alleen afgemeten aan de positie op de wereldranglijst, of het aantal grandslamtitels, maar ook in ethische maturiteit en de moed tot zelfreflectie. Zolang Zverev kritiek blijft wegwuiven als een hetze en de spiegel alleen gebruikt om zichzelf te bewonderen, zal hij waarschijnlijk nooit dezelfde mate van waardering krijgen als zijn voorgangers op de nummer één-positie. Maar dat zal hem vermoedelijk niet deren.
