Drie jaar geleden stond hij op het mooiste Centre Court in de vierde ronde tegenover Novak Djokovic op Wimbledon en won hij de Libéma Open in Rosmalen. De tenniswereld lag aan zijn voeten, maar inmiddels is Tim van Rijthoven (28) gestopt. In een uitgebreid interview in RunningNL-magazine – hardlopen is een nieuwe passie geworden – blikt hij terug op zijn carrière. “Meer zat er niet in.”
Toen Tim van Rijthoven in 2022 het grastoernooi van Rosmalen won en in de vierde ronde van Wimbledon schitterde tegen Novak Djokovic, leek niets zijn opmars richting de wereldtop nog in de weg te staan. De Noord-Brabander had het complete pakket: talent, power en zelfvertrouwen. Vele voorspelden een snelle opmars naar de absolute wereldtop, maar het lichaam dacht daar anders over.
Blessures en tegenslagen
Wat volgde waren jaren vol blessures: drie operaties aan zijn elleboog, één aan zijn pols, één aan zijn oksel, rugproblemen en liesklachten. De lijst is eindeloos. “Ik heb echt alles geprobeerd: revalidaties, techniekveranderingen, operaties, behandelingen. Maar het hielp niet. Mijn lichaam gaf gewoon aan dat het klaar was,” vertelt hij openhartig.
Zijn laatste poging deed hij in 2025 bij de kwalificaties van Roland Garros. “In het begin ging het nog oké, maar op een bepaald moment kon ik niet meer serveren. Tijdens die wedstrijd wist ik: dit is mijn laatste.” Kort daarna maakte hij zijn afscheid bekend via een emotioneel bericht op Instagram.
Dit bericht op Instagram bekijken
Terugblik met trots
Ondanks het abrupte einde kijkt Van Rijthoven met voldoening terug. “Ik had al veel eerder kunnen stoppen. Vanwege de blessures, maar ook omdat ik het reizen lastig vond en het mentaal soms moeilijk had. Ik heb doorgezet en prestaties neergezet waar ik meer dan trots op ben. Ik kijk er vooral positief op terug vanwege de dingen die ik ervoor heb moeten laten om dit te bereiken. Daar ben ik trots op.”
Veel tennisvolgers stellen zich de vraag: hoe ver had hij kunnen reiken als hij niet zo veel blessures gehad had. Van Rijthoven: “Dat heeft geen zin, want ik kon niet meer bereiken dan dit. Mijn elleboog heeft gezegd dat het niet meer kon. Dus nee, meer zat er niet in. Die potentie was er simpelweg niet.”
Olympisch goud
Zijn mooiste herinnering? Daar hoeft hij niet lang over na te denken. “De Libéma Open was mijn mooiste week, maar de wedstrijd tegen Djokovic op Wimbledon was de mooiste uit mijn carrière. Daar staan voelde alsof ik olympisch goud had gewonnen.”
Een nieuw hoofdstuk
Na zijn afscheid van de sport moest Van Rijthoven opnieuw zijn balans vinden. “Ik heb altijd elke dag getraind. Ineens had ik geen doel meer. Dat was wennen.” Het hardlopen bood hem structuur en rust. “Het is fijn om iets te hebben om de deur uit te gaan. Dat is hardlopen heel fijn. Voorheen kreeg ik dat voldane gevoel van tennis, nu meer en meer van hardlopen.”
Inmiddels geeft hij personal training en kijkt hij voorzichtig naar de toekomst. “Ik heb geen haast. Ik praat met veel mensen, zie wat er op mijn pad komt. Misschien ga ik ooit ondernemen, maar ik wil eerst gewoon wennen aan dit nieuwe leven.”
Terugkeer in tennis?
Of we hem ooit nog op of naast de baan zien? “Pin me er niet op vast, maar ik denk het niet. Ik zou het zonde vinden als ik mijn hele leven in het tennis blijf hangen. Er wordt me vaak gevraagd om te coachen of met een speler te reizen, maar dat zie ik nu niet zitten, zeker nu niet met ons dochtertje. Kortom, ik zie mezelf niet heel snel meer iets in het tennis doen.”
Lees het hele interview in RunningNL magazine.
