Van de hoogvlaktes van Rwanda en Angola tot de glitter en glamour op Roland Garros en Wimbledon: Max Houkes (26) doorkruist de hele wereld voor zijn tennisdroom. Met succes, want hij bereikte recent zijn hoogste positie ooit op de wereldranglijst: plek 222. ,,Mensen denken dat je de wereld ziet, maar je ziet echt geen reet: het is hotel, tennisbaan, eten en slapen.”
Sinds begin 2025 speelde Houkes, deze week de nummer 223 van de wereld, tien toernooien ten zuiden van de Sahara, in Rwanda, Angola en Congo. Ook zijn laatste twee titels won hij op Afrikaanse bodem: enkele weken geleden in Casablanca en Rabat.
Toch haalt Houkes zijn punten niet alleen in Afrika, verre van. Dit seizoen opende hij in januari met een titel in het Indiase Chennai, zijn eerste op hardcourt. In april bereikte hij als lucky loser de halve finale van het Challengertoernooi in het Portugese Oeiras, met onderweg een zege op Dusan Lajovic, ooit de nummer 23 van de wereld.
Vilius Gaubas, met een hoogste notering van plek 101, versloeg hij dit jaar twee keer: in Alicante en in het Duitse Hagen. In juli haalde hij de kwartfinale van het Challengertoernooi Bunschoten. Toeval is dat volgens Houkes niet.
,,Ik voel dat ik de afgelopen twee jaar op alle vlakken gegroeid ben”, legt de Drent uit. ,,Ik heb meer wapens in mijn rugzak, ben mentaal sterker en kan het tempo veel beter aan. Als je dan ziet dat die punten zich vertalen in een career high, geeft dat enorm veel vertrouwen.”
Een belangrijke rol in die groei speelt coach Colin van Beem. De twee werken sinds 2022 samen, toen Houkes nog buiten de top-1000 stond. ,,In het begin hebben we allebei wat water bij de wijn gedaan. Je ziet vaak spelers die van coach wisselen, omdat frisse energie iets nieuws kan brengen. Maar wij geloven nog steeds in elkaar. Hoe mooi zou het zijn als we dit samen kunnen doorzetten?”
Vijfde keer Rwanda
Deze week speelt Houkes, voor de vijfde keer in drie jaar, een toernooi in de Rwandese hoofdstad Kigali. ,,Het is hier goed toeven en de mensen zijn supervriendelijk”, zegt hij vanuit het hotel op locatie in een telefonisch gesprek met deze site.
Maar waarom zou je helemaal naar Afrika reizen, als er in Europa ook genoeg toernooien zijn? ,,Op papier zijn die toernooien hier iets minder sterk bezet, al wordt het verschil wel steeds kleiner.” En het reizen? Dat valt ook reuze mee, zo vertelt hij.
,,Vanaf Amsterdam vlieg je in acht uur rechtstreeks naar Kigali, terwijl je naar sommige toernooien in Europa met een overstap net zo lang onderweg bent. Ik weet inmiddels goed hoe het hier werkt en de omstandigheden op hoogte liggen me wel.”
Houkes is overigens niet de enige die geregeld in Afrika komt. Jesper de Jong en Guy den Ouden hebben ook toernooien in Rwanda gespeeld, al is de man uit Sleen wel degene die zich het vaakst meldt op Afrikaanse bodem; de voorbije twee jaar speelde hij een kwart van zijn toernooien op het continent.
Houten grip
Ondanks de goede omstandigheden merkt Houkes dat de verschillen met Nederland groot zijn. ,,Toen ik vandaag op de club trainde, kwam er een jongen naar me toe met de vraag of hij een gripje mocht hebben. Hij speelde nog met een houten grip. Leuk dat ik zo’n iemand dan kan helpen.”
Hij vervolgt: ,,Het valt me echt op hoe vriendelijk en positief de mensen hier zijn. Dat terwijl men hier veel minder heeft. Dan leer je ook om dingen af en toe in perspectief te plaatsen.”
Bezorgd thuisfront
De laatste jaren worden er steeds meer toernooien in Afrika georganiseerd. Tunesië en Egypte kent vrijwel elke tennisser, van de futures in badplaatsen als Monastir en Sharm-el-Sheikh. Houkes reist verder: naar Rwanda, maar ook naar Angola en Congo. De nummer vier van Nederland draait er zijn hand niet voor om. Toch brengen de verre reizen spanning met zich mee, vooral bij het thuisfront.
,,Mijn vriendin en moeder zijn best bezorgd en pluizen van tevoren altijd alles uit qua veiligheid. ‘Pas je wel goed op?‘ vragen ze dan, maar ik stel ze altijd gerust dat het wel goed komt”, lacht Houkes.
Grandslamdebuut
En het is goed gekomen, want dankzij al het harde werk mocht hij dit jaar debuteren in de kwalificatietoernooien van Roland Garros en Wimbledon. Houkes heeft naar eigen zeggen geen last van plankenkoorts op de grootste podia. ,,Nee, absoluut niet eigenlijk. Hoe meer mensen, hoe beter. Dat je voelt dat het leeft, vind ik juist leuk.”
Toch bezweek hij in Parijs onder de spanning. De beelden van zijn fikse krampaanval gingen viraal op internet.
🤗 Un gesto de maravillosa deportividad en la previa de #RolandGarros
Marco Cecchinato salta la red y se acerca a ayudar a su rival Max Houkes, con unos terribles calambres este lunes en su partido de 1ª ronda de la ‘qualy’ pic.twitter.com/ogLkGS6mX0
— Eurosport.es (@Eurosport_ES) May 18, 2026
,,Het was een bizarre ervaring, een ongelukkige samenloop van omstandigheden. De wedstrijd voor mij kon worden uitgeserveerd, dus ik was helemaal warm en klaar om de baan op te gaan. Toen werd het toch een derde set en kon ik weer afkoelen.”
,,Bij 7-5 was ik opnieuw klaar, maar eenmaal op de baan begon het te regenen en moesten we er weer af. Drie kwartier later mochten we pas beginnen. Ik denk dat ik sinds die eerste warming-up de spanning in mijn lichaam heb gehouden.”
Hij verloor op Roland Garros met 7-6, 6-2 van Marco Cecchinato, halvefinalist in Parijs in 2018. Op Wimbledon speelde hij zijn tweede partij ooit op gras, maar maakte hij het Laslo Djere knap lastig. Toch verloor hij in straight sets: 6-4, 7-5.
Dit bericht op Instagram bekijken
Bewogen avontuur in New York
Dat Houkes er alles aan doet om op de hoofdpodia te staan, bleek ook uit zijn avontuur in New York. Voor de US Open viel hij net buiten de kwalificaties, maar door afzeggingen werd hij eerste reserve. Hij vloog halsoverkop naar Amerika.
,,Ik moest daar simpelweg zijn, ik wilde die kans niet laten lopen”, blikt de veertienvoudig toernooiwinnaar in het enkelspel terug. Het werd een uiterst zuur tripje: de terugtrekking van Joao Fonseca kwam drie uur te laat waardoor hij niet in actie kon komen. Als schrale troost kreeg hij zijn hotelkosten wel vergoed.
,,Het was weer een hele ervaring en het gaf me enorm veel motivatie.” Vrijwel direct na terugkomst uit New York boekte Houkes de successen in Marokko. Het maakt relativeren makkelijk: ,,Dus wie weet heeft die reis me ergens toch goed gedaan.”
Nu hoopt hij de goede lijn van dit jaar door te trekken. De stip op de horizon? Uiteraard, de top-100. ,,Als je tussen plek 250 en 325 schommelt, sta je steeds op de grens van grandslamkwalificaties en is de druk voelbaar, maar de top 100 blijft voor mij die magische grens”, besluit Houkes strijdlustig. ,,Ik heb laten zien dat ik van gasten uit die categorie kan winnen en voor mijn gevoel heb ik mijn plafond nog lang niet bereikt.”
